Pomiary biometryczne są matematyczno-statystycznymi metodami badania prawidłowości kierujących zmiennością populacji organizmów żywych. Wyniki pomiarów biometrycznych wykorzystywane są, między innymi w antropologii, fizjologii, genetyce, hodowli, medycynie. Ale biometria to również technika dokonywania pomiarów istot żywych. W najnowszych zastosowaniach ukierunkowana jest na metody automatycznego rozpoznawania ludzi na podstawie ich cech fizycznych i behawioralnych czyli innymi słowy, potwierdzenie bądź odrzucenie ich tożsamości dla celów bezpieczeństwa. Termin 'biometria' wywodzi się z greckich słów bio (życie, żywy, procesy życiowe) i metrics (mierzyć). Zautomatyzowane systemy biometryczne mają swoje początki zaledwie w kilku ostatnich dekadach i są spowodowane znaczącym postępem technologii komputerowych. Wiele z tych nowych zautomatyzowanych technik wykorzystuje idee sprzed setek, a nawet tysięcy lat.

Od początków ludzkości (rys. 1.) znano i stosowano metody rozpoznawania na podstawie charakterystyki ludzkich cech.

Oto kilka przykładów innych cech, które w całej historii cywilizacji były również używane do rozpoznawania:

Rys. 2. Człowiek witruwiański. Ilustracja upowszechniona przez Leonarda da Vinci

• Wzmianka biblijna: Księga Sędziów 12:5-6: Wtedy powiedział do niego człowiek z Gilead, "Powiedz teraz 'Shibboleth'. I powiedział 'Shibboleth'. Nie mógł poprawnie wymówić tego słowa. Więc zabrał go i zabił go podczas przejścia przez Jordan. I wtedy powalił 42 tysiące Efraimitów. Wykorzystanie fenotypu w biometryce, w szczególności głosu, było używane do identyfikacji Efraimitów, wrogów Gileaditów. Efraimici wymawiali sh jako s.
• Nierzadko w jaskiniach znajduje się malunki, których wiek jest szacowany na nie mniej niż 31000 lat. Zostały stworzone przez żyjącego wówczas prehistorycznego człowieka. Dookoła tych rysunków znajdują się liczne odciski dłoni uważane obecnie za akt składania niepodrabialnych podpisów przez ich twórców.
• Istnieją także dowody na to, że odcisków palca używano jako osobistego identyfikatora już około 500 roku p.n.e. Babilońscy biznesmeni swoje transakcje protokołowali na glinianych tabliczkach zawierających odciski palca.
• Joao de Bartos, hiszpański podróżnik, odkrywca i pisarz, pisał, że w XIV wieku chińscy kupcy używali odcisków palca dla potwierdzania transakcji biznesowych. Również w Chinach rodzice pobierali (na papierze z atramentem) odciski palców i stóp małych dzieci w celu odróżnienia swoich pociech od innych.
• Leonardo da Vinci w XV wieku analizował proporcje ludzkiego ciała, opisywał reguły ruchu.
• Marcus Vitruvius Polio, rzymski architekt i inżynier wojenny żyjący w I w. p.n.e., stworzył tzw. człowieka witruwiańskiego - wizerunek nagiego mężczyzny wpisany w okrąg i kwadrat, symbolizujące ruch (wizerunek ten upowszechnił później Leonardo da Vinci). Rysunek stanowi ilustrację do fragmentu traktatu Witruwiusza O architekturze ksiąg dziesięcioro, poświęconego proporcjom ludzkiego ciała (rys. 2.).
• We wczesnej historii Egiptu kupcy byli identyfikowani przez ich fizyczny opis dla odróżniania pomiędzy zaufanymi handlarzami ze znaną reputacją i z ich poprzednimi transakcjami zakończonymi sukcesem a nowymi kupcami na rynku.
• Starożytny Egipt, kilka tysięcy lat temu (Biometrics: Advanced Identity Verification the complete guide, Julian Ashbourn). Khasekem, asystent szefa administracji, używał opisu fenotypu (zespołu dostrzegalnych cech organizmu - wyglądu i właściwości) do identyfikacji przy zaprowiantowaniu. Miał on notatki gdzie trzymał opisy detali, szczegółów cech fizycznych każdego pracownika (około 100000) (np. wiek, wzrost, waga, kalectwa/zniekształcenia, blizny, rany, tatuaże itp.) i cechy behawioralne (np. generalne predyspozycje/usposobienia, seplenienie/jąkanie itp.)
  

  Cechy antropometryczne wg Bertillona
• Belgijski matematyk i astronom Adolphe Quetelet w swoim traktacie z 1871 roku, L'anthropometrie ou mesuare des diffenretes facultes de l'homme, przedstawił nowoczesne użycie biometryki - twierdził, że różnice pomiędzy ludźmi mogą być mierzalne (wprowadził metody matematyczne do antropologii i socjologii, prowadził badania statystyczne przestępczości).
• Argentyński oficer policji Juan Vucetich w 1888 roku jako pierwszy użył daktyloskopii (pobierania i porównywania odcisków palca jako cechy unikatowej dla każdego człowieka).
• Pod koniec XIX wieku stworzono w Indiach pierwszy kompleksowy system biometryczny (bazę danych odcisków palców). Dokonał tego główny inspektor policji Edward Henry, Bengal, Indie
• W 1870 roku Alphonse Bertillon z Francji zaproponował własne rozwiązanie biometryczne bazujące na pomiarze niektórych cech anatomicznych człowieka, które zapisywane były na specjalnej karcie wraz z dołączonym zdjęciem. Cechy te nazywane były przez samego Bertillona cechami antropometrycznymi (rys. 3.).

Stosowanie rzeczywistych systemów biometrycznych rozpoczęło się w zasadzie w drugiej połowie XX wieku i związane było z koniecznością zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa w wojskowych systemach informatycznych. Prawdziwy rozkwit systemy biometryczne osiągnęły w latach 90. ubiegłego wieku. Jednakże dopiero XXI wiek ze swym stanem nauki przyniósł możliwość budowy systemów biometrycznych i masowe ich wdrażanie w systemach bezpieczeństwa wraz z próbą minimalizacji kosztów aplikacji technologii biometrycznych.